%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf

“Να καθαιρέσουμε τούς δικούς μας στρατηγούς”

“Πέσαμε χωρίς μάχη. Κυκλωθήκαμε καί πιαστήκαμε ὅλοι –κίνημα, κόμ­μα καί λαός–­ στόν ὕπνο! Ὅταν συμβεῖ κάτι τέτοιο σέ μιά στρατιά, τότε οἱ ἴδιοι οἱ φαντάροι καί οἱ ἀξιωματικοί καθαιροῦν τούς στρατηγούς! Τό ἴδιο προτείνω νά κάνουμε κι ἐμεῖς. Νά καθαιρέσουμε τούς δικούς μας στρατηγούς καί νά ἀναλάβουμε ἐμεῖς ὑπεύθυνα τήν ἀναδιοργάνωση τῶν δυνάμεών μας καί τήν καθοδήγηση τῆς Νέας Ἀντίστασης”(Μίκης Θεοδωράκης, Το Χρέος, 30 Απριλίου 1967, σελ. 20)
γράφει ο Παπαδομανωλάκης Παναγιώτης

Είμαστε κυριολεκτικά στο σημείο μηδέν!
Ο τρόπος με τον οποίο οι ντόπιοι καπιταλιστές επέλεξαν να διαχειριστούν την κρίση τους, απότοκο της δομικής κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, κρυβόμενοι κυριολεκτικά κάτω από τα φουστάνια των ξένων προστατών τους μέσω των μνημονίων και οι αποικιοκρατικών δανειακών συμβάσεων, απέδειξαν ακριβώς ότι:
Το ζήτημα της εξάρτησης της πατρίδας μας από τη ξένη ιμπεριαλιστική ακρίδα, όχι μόνο παραμένει ανοιχτό, αλλά αποτέλεσε στρατηγική επιλογή ντόπιων μονοπωλίων και των γεωστρατηγικών κατευθύνσεων του ευρωατλαντικού άξονα, που μας επέβαλε συνθήκες αποικίας χρέους.
Μάλιστα, η στρατιωτική επιστασία από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ με πρόσχημα το προσφυγικό, τοποθετεί την αναγκαιότητα συγκρότησης της αναγκαίας λαϊκής συμμαχίας που θα συγκρουστεί με το ξένο και ντόπιο καθεστώς κατοχής στο τώρα, αφού όχι στο χθες. Τώρα, καθώς υπάρχει ο κίνδυνος ο λαός και η νεολαία μας να βρεθούν εκτεθειμένοι στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς στην περιοχή ή ακόμα και στο ενδεχόμενο ανοιχτής φασιστικής απειλής.
Το επόμενο συμπέρασμα που αβίαστα βγαίνει, είναι το εξής:
Άπαντα τα αντιμνημονιακά κινήματα και “μέτωπα”, οι αριστερές γραφειοκρατίες και οι δυνάμεις του όχι που μετέτρεψαν τον αγώνα ζωής και θανάτου του λαού μας σε εκλογικές αναμετρήσεις, απέτυχαν να πάρουν το ζήτημα της απελευθερωσης στην πλάτη του ως συλλογικά λαϊκά υποκείμενα. Σήμερα οι ηττημένες αυτές δυνάμεις αναπαράγουν την ήττα του λαού, με συμμαχίες και καυγάδες της ταβέρνας που δεν αφορούν κανέναν. Έχω την αίσθηση πως βρισκόμαστε στο σημείο εκείνο από το οποίο άρχιζε η ιδρυτική του ΠΑΜ επί χούντας: “Νά καθαιρέσουμε τούς δικούς μας στρατηγούς…”!
Τα πράγματα είναι απλά. Οι αντικειμενικές συνθήκες σύγκρουσης με την ΕΕ υπάρχουν. Όλο και μεγαλύτερα τμήματα του λαού αντιλαμβάνονται τους “δανειστές” ως επιθετικές σε αυτόν δυνάμεις. Οπότε τι λείπει και δεν γίνεται η σύγκρουση; Το υποκείμενο. Αν στο σήμερα υπήρχε το πολιτικό υποκείμενο που θα ενσάρκωνε την αντίσταση του λαού, αυτό θα το βλέπαμε να προελαύνει και όχι να παλεύει για το 3%. Το αντικειμενικά αληθές είναι πως κανένα κίνημα, “μέτωπο”, αντικαπιταλιστική συμμαχία, “λαϊκη ενότητα” κλπ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα, δεν δείχνει ικανό στο σήμερα να αποτελέσει την πολιτική πλατφόρμα που θα εκφράσει το αναγκαίο κοινωνικό μέτωπο. Το παραπάνω δεν άρει τις καλές διαθέσεις ή και αγωνιστικότητα των μελών των παραπάνω σχημάτων, αλλά την ανεπάρκεια των ηγετών τους, των δομών και των αναλύσεων τους που συχνά δεν ταυτίζονται με τις λαϊκές ανάγκες και ανταγωνίζονται στα μάτια του λαού ακόμα και τα κόμματα του βαθέως κατεστημένου σε συστημικότητα(χωρίς αυτό να σημαίνει πως το παραπάνω είναι πάντα δίκαιο).
Το ερώτημα παραμένει για τον καθένα παραμένει:
Αφού ο λαός αποστρέφεται την ΕΕ και αφού ολοι μας πιστεύουμε πως οι δικοί μας σχηματισμοί τα έχουν καλώς καμωμένα, γιατί όλοι τους ανεξαιρέτως παίρνουν δεν παίρνουν το πολυπόθητο 3%; Εκτός αν φταίει ο λαός, που δεν είναι “ώριμος”. Το επιχείρημα με το μπλαφόν 3% εξηγεί εν μέρη το κάθισμα εκτός βουλής, δεν εξηγεί όμως το μικρό ποσοστό υπό τις παρούσες συνθήκες. Το επιχείρημα περί “πολιτικής αμορφωσιάς “δεν είναι πειστικό. Αντίθετα θυμίζει επιχείρημα τύπου “δεν είναι ώριμες οι συνθήκες”, νίπτει τας χείρας των ιθυνόντων και μεταφέρει επίσης το ζήτημα της απελευθέρωσης στην “δευτέρα παρουσία”. Ένα επαναστατικό κίνημα οφείλει να έχει κοινωνική γείωση και να ριζοσπαστικοποιεί το λαό, σε περιόδους μάλιστα αντικειμενικής ριζοσπαστικοποίησης όπως η σημερινή. Και η αλήθεια είναι πως ο λαός είπε ΟΧΙ πολλές φορές(έστω και από ένστικτο). Το γιατί το ΟΧΙ αυτό δεν εκφράστηκε από κανέναν σχηματισμό δεν μπορεί να φορτωθεί στην “ανωριμότητα” του λαού και έτσι να καθαρίσουμε.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, αποτελεί κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου για τον λαό μας η (χωρίς κωλυσιεργίες και προφάσεις) ανάδειξη του υποκειμένου αντίστασης και ανατροπής απέναντι στην ξένη και ντόπια ολιγαρχία. Ενός κινήματος πατριωτικού και πραγματικά δημοκρατικού και ακηδεμόδευτου.
Όποιος δεν θέλει ή δεν μπορεί να συμμετέχει, τουλάχιστον ας μην φράζει τον δρόμο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *